سال ۱۳۸۶ بود و کله‌ام خیلی داغ بود. در کلاس «مدیریت استراتژیک پیشرفته»، استادمان گفت چشمان خود را ببندید و بخوابید. اما در این خواب یک جایی را تصور کنید و یک روز را در بیست سال آینده خود زندگی کنید! و پرسید: «آن روز چه جور روزی است؟» 

ما سیزده نفر بودیم و هیچ‌کدام‌مان جواب نداشتیم. من شش ماه با این سؤال زندگی کردم، تا فهمیدم سهم من این است که کمک کنم کسب‌وکارها ساخته شوند؛ با کمک من، و به دست دیگران.

بعدش درس خواندم، تدریس کردم، مشاوره دادم و وارد خود میدان تولید شدم. آنجا فهمیدم استراتژی فقط چند مدل و چارچوب نیست؛ انتخاب‌های سخت است.