بله، استراتژی اثر دارد. جامع‌ترین و به‌روزترین شواهد را می‌توان در پژوهش جورج، واکر و مانستر (George, Walker & Monster, 2019) یافت. این پژوهشگران با استفاده از روش فراتحلیل (تکنیکی آماری که نتایج ده‌ها مطالعه مستقل را در قالب یک تحلیل واحد جمع می‌کند تا یافته‌ای قابل‌اتکاتر از هر مطالعه به‌تنهایی به دست دهد) داده‌های ۸۷ رابطه آماری گزارش‌شده در ۳۱ مطالعه تجربی را بررسی کردند. نتیجه این بود که برنامه‌ریزی استراتژیک رابطه‌ای مثبت، معنادار و با شدت متوسط با عملکرد سازمانی دارد؛ رابطه‌ای که هم در شرکت‌های خصوصی صادق است.  به بیان ساده‌تر، سازمان‌هایی که استراتژی مشخصی دارند، به‌طور میانگین عملکرد بهتری از سازمان‌های بدون استراتژی مشخص نشان می‌دهند.

این یافته تازه‌ای نیست؛ سابقه‌اش به دهه‌ها قبل برمی‌گردد. میلر و کاردینال (Miller & Cardinal, 1994) با تحلیل ۲۶ مطالعه، به همین نتیجه رسیدند: برنامه‌ریزی استراتژیک عملکرد مالی شرکت را بهبود می‌بخشد. پیش از آن‌ها نیز بوید با جمع‌بندی داده‌های نزدیک به ۲۵۰۰ سازمان در ۲۹ نمونه پژوهشی، رابطه‌ای هرچند متوسط ولی پایدار میان برنامه‌ریزی و عملکرد پیدا کرده بود.

اما چرا این رابطه گاهی «متوسط» گزارش می‌شود و نه «قوی و قطعی»؟ دلیلش این نیست که استراتژی بی‌اثر است، بلکه بیشتر به این برمی‌گردد که استراتژی به‌تنهایی کافی نیست. داشتن یک سند استراتژیک، تضمین‌کننده موفقیت نیست؛ آنچه واقعاً تفاوت ایجاد می‌کند، کیفیت استراتژی و نحوه اجرای آن است. جورج و همکاران (۲۰۱۹) دقیقاً به همین نکته اشاره می‌کنند: اثر برنامه‌ریزی استراتژیک وقتی قوی‌تر ظاهر می‌شود که این برنامه‌ریزی به‌صورت رسمی و ساختاریافته انجام شده باشد، نه صرفاً یک فرآیند سطحی و تشریفاتی.

جمع‌بندی این‌که: شواهد علمی به‌روشنی نشان می‌دهند سازمان‌هایی که استراتژی می‌سازند (و آن را جدی می‌گیرند) در بلندمدت عملکرد بهتری دارند. اما این عملکرد بهتر، محصول جانبیِ داشتنِ یک سند استراتژیک نیست؛ محصول تفکر دقیق، انتخاب‌های آگاهانه و اجرای منسجم آن استراتژی است.